- Zielig, die salsadansers
Zielig toch, die salsadansers.
15 maart 2008, gepost door Guno
Na enige tijd afstand genomen te hebben van salsa ga je vanzelf een en ander in perspectief plaatsen. Je ontdekt verloren facetten van het leven en realiseert je met oprechte verbazing dat er meer is dan salsa, salsa en nog eens salsa.
Niet alleen dat; ook neem je met ongeloof en ontsteltenis kennis van normale mensen, hoe ze naar jouw manier van latin lifestylen aankijken. Je bent zielig; een nogal onthutsende gewaarwording.
Ik ben een aantal jaren devoot aan salsadansen en eigenlijk wordt het er alleen maar intensiever en zelfs leuker op. Er gaat geen dag voorbij of ik ben er minstens in mijn gedachten mee bezig. En normaal kijk ik s'maandags alweer uit naar het weekend om stevig aan de slag te gaan: figuren maken, shines, spinnen, jammen en sensuele body movements tot complete showchoreografieën produceren, oftewel, salsadansen!
Stiekem heb ook ik me wel eens afgevraagd wat deze gekte nou werkelijk voor mij betekende. Tja, gewoon uit de hand gelopen hobby maakte ik mezelf dan wijs, meer niet. Maar alleen die vraag an sich was natuurlijk zorgwekkend, want salsadansen zou eigenlijk niet meer dan ongedwongen eens een dansje doen. Iets wat je erbij doet bij het uitgaan; meer niet. Immers, zo was mijn beleving vroeger, totdat ik aan het salsadansen sloeg.
Tegenwoordig ga ik niet meer gewoon op stap, naar de bios, een theatervoorstelling of spontaan uit. Neen, ik ga salsadansen!
Nogal excentriek gedrag zou blijken, toen ik in gezelschap van niet-salsavrienden met plaatsvervangende schaamte zat te kijken naar een dierbare salsacongresDvD.
Ik heb thuis bezoek van oude vrienden, iets wat reeds lang niet meer voorkomt. Allemaal uit een zogenaamd ander leven, niet-salsadansleven dus. Al gauw hebben we het, hoe kan het ook anders, over muziek en uitgaan. Voor hun een nogal ruim begrip, maar voor mij vanzelfsprekend salsa! Dan bedoel ik niet gewoon fun, maar salsadansen in volle hevigheid waar respectabele hoeveelheden vet en vocht in No time verloren wordt!
Dus in reactie op dit onderwerp trok ik daarom snel een salsacongresvideo uit de kast, dit onder oorverdovend tromgeroffel. "Dit is echt geweldig, dit moeten jullie even zien." Zo verkocht ik de video, nog voordat het überhaupt in de speler lag. U vraagt niet, wij draaien toch wel!
"Prachtig hoor, maar dat is toch geen dansen meer wat ze daar doen. Moet je dat zien! Al die acrobatiek!" Ik wist me geen raad met deze spottende opmerkingen dus hield ik maar wijselijk mijn mond. Ze wisten immers niet dat ik veel van die kunstjes zelf ook aan het uitvoeren ben op dansfeesten. Mijn reputatie stond op het spel. "Kijk eens, al die draaien; wat gekunsteld allemaal. Zielig toch, hoe ze allemaal met zo'n strak en verbeten gezicht hun pasjesrepertoire staan uit te voeren? Dit is toch geen dansen meer?"
Ik voelde me geneigd in verdediging te gaan en mijn kwelgeesten flink van repliek te dienen, maar wist dat het zinloos was. Edoch, stiekem gaf ik mijn vrienden voor wat ze nog waard waren niet helemaal ongelijk: toch maar een vreemd gedoe, dat salsadansen. Zeker als je er niet zo heavy in zit, wat met gepaste weerzin bij mij begon door te dringen. Maar toch wist ik van mezelf en vele salseros dat er zeker intense en zelfs gepassioneerde beleving aanwezig is bij het salsadansen. Maar probeer dat nou eens uit te leggen zonder afbreuk te doen aan je zorgvuldig opgebouwde geloofwaardigheid!
Het dedain waarmee hun vernietigende retoriek over mijn diep gekoesterde passie vervuld was deed pijn, wat ik krampachtig bleef maskeren. Neen, zielig gevonden worden is niet leuk. Dan maar verborgen houden ook zo'n fanatieke malloot te zijn.
Salsadansen geeft mij een onbeschrijfelijk gevoel van plezier en vrijheid. Heerlijk mezelf zijn en ongegeneerd non verbaal communiceren met mensen die ik vaak zelfs nooit eerder gesproken of gezien heb!
Prachtig toch? Tja, laat mij dan maar zielig lijken, hoe beschamend mijn passie voor de buitenstaander ook moge zijn.