- De knuppel
DE KNUPPEL IN HET SALSAHOK
CERTIFICEREN OF REGENBOOG
Hier en daar duikt de vraag soms weer op, verdient certificeren van salsadansscholen, het invoeren van een kwaliteitskeurmerk, aanbeveling? Certificeren van dansscholen kan enkel geschieden door een instantie die door een andere instantie of door zichzelf bevoegd is verklaard. Uiteraard vormt zo’n verklarende instantie een belangengroep die ook methodes, lesstof, examinatoren, stempels en logo’s levert, die met tamtam en trompetgeschal aan de man en vrouw worden gebracht. Dat levert naamsbekendheid op, exclusiviteit én centen in het bakkie. Les en feestlocaties dienen aan eisen te voldoen, uitgedrukt in vierkantenmeter kwaliteitsvloer en spiegeloppervlak, properheid van de toiletten en aantal parkeerplaatsen. Voor airconditioning en ligging nabij de NS 2 sterren extra. Bij 3 sterren ben je als klant van gecertificeerde kwaliteit verzekerd. De belangroep waakt over uw, maar vooral over de eigen belangen. De kunst is de bal aan het rollen te krijgen. Als je eenmaal een stevig groepje op de been hebt om gezamenlijk een greep naar de macht te doen, dan komen er wellicht een paar bij. Dan krab je je als dansschoolhouder achter de oren en stapt in voor dat de belangclub vindt dat je eerst examen moet doen voor het stempel van de controleurs. Het liefst bereikt zo’n belangenclub een positie waarbij je de markt in echte campagnes wijs maakt: wie niet bij ons hoort biedt geen gegarandeerde kwaliteit. Divide et impera, nog ouder dan Rome. Wie stijldansen wil leren komt buiten de Dance Masters niet ver! In de kiem zien we het in salsawereld steeds weer om ons heen: wisselende coalities om elkaar de bal toe te spelen en niet in de wielen te rijden. Goed dat zulke coalities wisselen, dat greepjes naar de macht vastlopen in eigen of ander belang. Geeft ruimte aan nieuw opkomende sterren die nieuw licht doen schijnen.
Dus, zalig verklaring van de huidige vrijheid blijheid, alwaar een ieder navelstarend zijn eigen wijsheid ontdekt? Dat bevordert de creativiteit. In je navel kun je hele werelden ontdekken. Toch, certificering kan professionaliteit bevorderen en tot zekere hoogte ook garanderen. Maar, aan certificering kleeft ook het risico van eenvormigheid en dus van verstarring. Zonder vormen van certificering zijn docenten, in meer of mindere mate, hun eigen Guru. Ieder voor zich bezig het wiel opnieuw uit te vinden. Wees niet verbaasd als geroepen: er zijn al duizenden wielen, welk wiel wil jij opnieuw uitvinden? En laat je verassen door een wiel dat zowaar als nieuw rolt.
Professionaliteit van salsadocenten berust vooral op (dans)talent en oefening, zelden op formele scholing. Er zijn witte raven, docenten met heel veel talent, die amper extra scholing nodig hebben. Jij bijvoorbeeld? Zeur zulke raven niet aan hun kop. Helaas blokkeert bij veel docenten de eigenwaan het zicht op manco’s en lacunes. Eigenwaan moet je een beetje hebben, anders kom je niet over als docent die vertrouwen wekt. De meeste salsadocenten zullen volmondig onderschrijven dat je voor hun vak moet beschikken over een complex van vaardigheden. Je moet een cursus naar behoren te kunnen ontwerpen en geven. Een cursus in detail kunnen beschrijven, logisch ordenen, groeperen en doseren. Met besef van informatie verwerkings¬mechanismen en trainings¬metho¬dieken. Met inzicht in fysiologische en psychologische aspecten van het ontwikkelen van psychomotorische vaardigheden. Docenten belijden zulke vroomheid uiteraard met volle mond, ook al hebben ze er nog geen kaasje van gegeten. Daar mag iets aan worden gedaan.
Toch is streven naar certificering mij te prematuur. Laten we de lacunes maar eerst bij naam noemen. Daar wil ik steentjes aan bijdragen. Met de reacties van de lezers groeit een beeld. De kleding van de keizers uit de kast halen, van boven tot ondergoed. Zijn er onderwijskundige methoden, technieken en inzichten die zo overtuigend en inspirerend in de lessen kunnen worden toegepast dat salsadocenten in de rij gaan staan om aan een cursus mee te doen? Want, welke ambitieuze docent wil geen extra ster, als die waarachtig zou blinken op de epauletten?
Denken aan impulsen die de kwaliteit van het salsaonderwijs op kunnen krikken. Het is wellicht goed om ook te kijken naar de Dance Masters. Om tegelijk op de bres te staan voor vrijheid blijheid en pluriformiteit. Dat geeft het pallet de kleuren die eigen zijn aan salsa. Maar een beetje orde op zaken kan geen kwaad. Neem de naamgeving van draaien, figuren en deelfiguren. Het is een ratjetoe. Een paar algemene labels, het ontbreken van logica, heel veel witte vlekken, en tussendoor etiketten met de namen van steden en gehuchten, van fris en sterke drank. Naamgeving en didactiek, ook daar kom ik op terug.
Certificeren of het wilde westen? Dat is een verschraald beeld. Er is meer kleur dan zwart en wit. Ik zweer graag bij de regenboog.
Michielï