- Dancing stars


Dancing stars in bleuteleuterigheid
Ik had niet eerder naar Dancing With The Stars gekeken en schaamde me om het te bekennen. Een week of wat geleden maakte ik kennis. Hartstikke leuk die dansende paren, de kijkjes achter de schermen, de inzet en gedrevenheid van de paren. Wat jammer, wat ’n zonde, wat een verschrikking, dat dit ijzersterke vertrekpunt zo werd verstoord door onderdompeling in een smaakloze saus van bleuteleuterigheid. Of was ik overgevoelig?
Zaterdag 14 mei, 20.00 precies nestelde ik me weer voor de buis, met een hart kloppend vol verwachting. Ik heb het niet gemeten, ik ga op mijn gevoel af: 20% dans als zinderende topsport en 80% leuter de fleuter de joligheid.
Het gaat bij dansen met de sterren om kampioenen die dans als topsport beoefenen. Stel je voor: kampioenschappen ijsdansen of turnen waarbij de juryleden deskundigheid paren aan het uithangen van de befaamde persoonlijkheid. Hun oordeel verpakken in lolbroekerij om aldus de waardering opgeleukt te presenteren. Een jury die zó beslag legt op een belangrijk deel van de speeltijd. Dat zou toch leiden tot een opstand der horden?
De programmaopzet lijkt een ondoordachte kopie van het beproefde concept bij de Playback Show waarbij de presentator, Ron himself, de grootste en meest gearriveerde star is, die babbel de leuter, markant met eigen imago in beeld, de boel gezelligjes aaneen praat. “Ik moet u nog vertellen dat alle dansers héél véél steun van fans en familie hebben gekregen, van oma, tante, mamoeska, de ambassades ….”. En ik hoorde Ron in zijn gedachten galmen, maar nog net inslikken: “en de steun van de regering, van de Paus en van het heelal”. Het klonk als oproepen van familie en vriendengevoel met valse, onechte tonen. Dissonanten naast de ware passie en gedrevenheid van de dansers. Zoals ook John de Wolf een dissonant was. Een verkeerd begrip van stardom en, och RTL4, verkeerd begrip van entertainment op niveau. Een belangrijke groep kijkers stemt af op de dansers en wordt opgezadeld met leukerij. Ik heb niets tegen de Wolf. Wel tegen deze inbedding van de dansende sterren, tegen deze vertrutting van de dans onder het mom die te bejubelen. John, hoe hebben ze je overgehaald om met verve Popi Jopie te spelen in hun circus? Hebben ze je omgekocht?
Je moest als kijker zitvlees hebben om stoïcijns die standaardoproepen aan de achterban bij herhaling te ondergaan, om snel à 80 cent per minuut je stem uit te brengen, met een kans op een avondje naturistisch gemasseerd stomen. Ik snap best dat er geld moet worden verdiend. De camera’s draaien niet voor niks. En Ron zal ook een aardig centje verdienen. Maar, er kan toch iets worden bedacht dat representatiever is voor het oordeel van de kijker dan de opgetrommeld bellende achterban? Sylvana, je komt charmant en vaardig over. Wat jammer dat je zo weinig ruimte kreeg jezelf te zijn. Ron bleek ijzersterk in het stellen van vragen waar hij steevast en retorisch overheen walst: “Zaten er nog Russische elementen in jullie dans?” Om zonder adempauze te vervolgen: “Uiteraard,wat je in je hartje hebt, dat neem je mee”. Wat zou zo’n jury tegen deze Star zeggen? Dat de sambapasjes die hij bij een kwinkslag uitprobeerde danstalent van lik-me-vestje tonen? Dat zijn hulpeloosheid daarin niet ontroerde? Zo’n jury voor presentatoren, als ik wordt uitgenodigd, zeg ik ja! Dan wil ik graag een avondje leuterfleuten: geweldig, fantastisch, leuk geprobeerd jochie. Nog even hard trainen dan wordt de 4 die je nu krijgt misschien een 6. Maar, voor oubolligheid krijg je nu al een 10. Prima gedaan, grote klasse. Ha, ha, ha, ha!
Waarom doet RTL4 ons dit aan? Dancing With The Stars zonder al die bleuteleuterigheid zou nog meer kijkers trekken en vooral ook boeien, vasthouden en inspireren. Voor de kijkcijfers en dus ook voor de poen zou een strakkere, meer documentaire aanpak, met de jury op de achtergrond en de presentator vaardiger en meer ingetogen, enkel goed zijn. Voor de Dance Masters en de nieuwe klandizie ook.
Een vriendin vertelde dat ze nieuwsgierig afstemde op de Dancing Stars maar na 5 minuten afhaakte. Het gebabbel boeide niet. Natuurlijk, er is kennelijk een grote groep kijkers die bijvoorkeur afstemt op Ron en één van zijn jury’s. Prima! Die vriendin hoort daar niet bij en ik ook niet. No point, je kunt niet overal bij horen. De Dancing Stars wilde ze wel zien en ik ook. Maar het genoegen werd verschraald door deze vlakke formule. Voor het dansen en voor de die kleine documentaire stukjes over de training, dáár ging ik rechtop voor zitten. Maar het was mini mini, jury en Ron waren alom aanwezig. Dancing Stars zou zo aan kracht hebben gewonnen als de ruimte was gegeven aan de mensen achter de dansers: hun ambities, inzet, bevlogenheid, tijdindeling, training, discussies … Een gemiste kans?
Michielï